mak polny Papaver rhoeas Dawniej miałam tak daleko do najbliższych maków a teraz wyrosły mi niemalże pod bokiem. To jakieś cuda. nazwa polska: mak polny nazwa łacińska: Papaver rhoeas rodzina: makowate – Papaveraceae data zrobienia zdjęć: 20.06.2010 miejsce: obrzeża Parku Krasińskich galeria - inne barwy » galeria - inne » Fiołek polny rozpowszechniony jest zarówno na glebach lekkich, jak i cięż-kich, przeważnie jako chwast zbożowy; występuje zwykle masowo na ścierniskach, gdzie kwitnie, owocuje i rozsiewa się bez przerwy do późnej jesieni. Wschody fioł-ka polnego pojawiają się przez cały okres wegetacji po każdym zruszeniu roli. UWAGA TO JUŻ OSTATNIE KWIATY CZARNEGO BZU Bez czarny, kolejny przydrożny „chwast”, jeden z najbardziej wdzięcznych jeśli chodzi o zapach i dzielenie się nim. Bez czarny obecny jest w Polskiej medycynie ludowej od wieków, dodatkowo jest jedną z najstarszych roślin medycznych. Vay Nhanh Fast Money. Nawet o tym nie wiesz, że w Twoim ogrodzie rosną rośliny lecznicze. Zdziwisz się podwójnie gdy się dowiesz, że rosną na trawniku, na między i w zaroślach. Znasz je dobrze, choć nie wiesz jeszcze o tym, że pospolite chwasty to bardzo cenne zioła. Chwasty, które leczą Chwasty źródłem substancji leczniczych? Tak to prawda. Medycyna ludowa od wieków wykorzystywała pospolite rośliny do leczenia najróżniejszych dolegliwości. Niestety z biegiem lat, syntetyczne lekarstwa wyparły zioła. Ostały się tylko nieliczne, a o wielu cennych roślinach przestano pamiętać. Obecnie obserwujemy prawdziwy renesans ziołolecznictwa, do łask wracają stare książki o ziołach i ich zastosowaniu. Warto je odkurzyć i przeczytać, gdyż można w nich odkryć wiele ciekawostek dotyczących roślin, które powszechnie uważamy za chwasty. Przedstawiamy zaledwie kilkanaście wybranych mało znanych chwastów o właściwościach leczniczych (jest ich znacznie więcej). Babka lancetowata (Plantago lanceolata)fot. BetacommandBot Wikimedia Commons Liście babki (Folium Plantaginis) zrywamy z ogonkami, tuż przy ziemi. Napar z suszonych liści pobudza wydzielanie soku żołądkowego. Bluszczyk kurdybanek (Glechoma hederacea)fot. Rasbak Wikimedia Commons Ziele bluszczyka (Herba Glechomae) zbieramy w okresie kwitnienia od kwietnia do lipca. Napar pomaga w nieżytach żołądka, wzdęciach i biegunkach. Chaber bławatek (Centaurea cyanus)fot. David Wright Wikimedia Commons Kwiat bławatka (Flos Cyanii) – zbieramyzewnętrzne języczkowate, niebieskie kwiatki. Napar stosowany jest w chorobach wątroby i jako środek moczopędny. Fiołek trójbarwny (Viola tricolor)fot. H. Zell Wikimedia Commons Ziele fiołka (Herba Viola tricoloris) zbieramy w czasie kwitnienia. Odwar stosuje się przy nieżytach dróg oddechowych i jako środek napotny. Gwiazdnica pospolita (Stellaria media)fot. Wikimedia Commons Ziele gwiazdnicy (Herba Stellariae) wykorzystywane jest do przygotowania wywaru, z którego robi się okłady przeciwko reumatyzmowi i zapaleniu korzonków. Jasnota biała (Lamium album)fot. pixeltoo, Flickr CC Kwiaty jasnoty (Flos Lamii) zbieramy w pełni kwitnienia. Napar z suszonych kwiatów stosujemy przy nieżytach gardła i jamy ustnej. Koniczyna biała (Trifolium repens)fot. Forest & Kim Starr Wikimedia Commons Ziele koniczyny (Herba Trifolii) zbieramyw początkowym okresie kwitnienia. Naparjest środkiem wzmacniającymi przeciwbólowym. Krwawnik pospolity (Achillea millefolium)fot. Maksim Wikimedia Commons Ziele krwawnika (Herba Millefolii) zbieramy zaraz po rozwinięciu się kwiatów. Napar ma działanie przeciwkrwotoczne i pobudza wydzielanie soków trawiennych. Mniszek lekarski (Taraxacum officinale)fot. Pöllö Wikimedia Commons Korzeń mniszka (Radix Taraxaci) stosuje się jako środek żółciopędny, moczopędny i przeciwskurczowy. Kwiat mniszka (Flox Taraxaci) stosowany jest przy marskości wątroby oraz niewydolności nerek. Perz właściwy (Agropyron repens)fot. Rasbak Wikimedia Commons Kłącze perzu (Rhizoma Agropyri) ma działanie moczopędne, poprawia przemianę materii, obniżapoziom tłuszczów w wątrobie i poziom cholesterolu we krwi. Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica)fot. Migas Wikimedia Commons Surowcem jest korzeń, liść i ziele. Napary mają działanie moczopędne i przeciwbiegunkowe. Stosowane są w leczeniu kamicy nerkowej oraz zapaleniu dróg moczowych. Obniżają takżepoziom cukru we krwi. Tasznik pospolity (Capsella bursa-pastoris)fot. Sten Wikimedia Commons Ziele tasznika (Herba Bursae-pastoris) zbiera się w początku kwitnienia. Wyciąg z ziela (przygotowany na zimno) stosuje się w nadmiernych krwawieniach miesięcznych. Zbiór, suszenie i przechowywanie Surowiec zbieramy w dni słoneczne, kiedy rośliny są suche. Wybieramy jedynie rośliny bez widocznych plam, zniekształceń i przebarwień. Rośliny suszymy w miejscach zacienionych i przewiewnych w temperaturze do 40ºC. Po wysuszeni surowiec wkładamy do szczelnych pojemników i przechowujemy w zacienionym i suchym miejscu. Pamiętaj!Przed zastosowaniem jakichkolwiek roślin leczniczych skonsultuj się z lekarzem. Zioła tak jak leki zawierają różne substancje, które mogą negatywnie oddziaływać na Twój organizm! Tekst: Redakcja zdjęcie tytułowe: Couleur - Pixabay 1. Charakterystyka chwastów rosnących w ogrodzie W warunkach naturalnych żadne chwasty nie istnieją; występują jedynie w naszych sztucznie stworzonych uprawach. Definicja chwastów nie wynika też z botaniki, ponieważ chwastem jest tylko ta roślina, którą my tak nazwiemy. Fińskie przysłowie mówi: „Dla człowieka szczęśliwego każdy chwast jest kwiatem, a dla cierpiącego - każdy kwiat to chwast”. Pojęcie chwastu w ogrodzie nie ogranicza się jedynie do roślin zielnych, ale dotyczy również różnych paproci, traw, mchów i krzewów. Dlaczego określone rośliny są chwastami? Roślina jest uważana za chwast, ponieważ: tłumi wzrost uprawianych roślin poprzez zabieranie im światła, wody albo składników pokarmowych; jest niepożądana ze względów optycznych albo estetycznych – np. nieestetyczne chwasty w postaci mchu na trawniku albo na rabacie kwiatowej; w ogrodzie szybko się rozprzestrzenia, mocno rozrasta i trudno ją usunąć; jest niewygodna ze względów praktycznych – np. kłujący oset na trawniku; zanieczyszcza zbiory roślin uprawnych albo jest trująca; jej pyłek jest silnym alergenem i może wywoływać uczulenia. Chwasty w ogrodzie Rośliny uważane za chwasty można pogrupować według różnych kryteriów. Długość cyklu życiowego - chwasty jednoroczne, dwuletnie oraz wieloletnie. Miejsce występowania – polne (pola i ogrody), ruderalne (miedze, przydroża, podwórka) i użytków zielonych. Główny sposób rozmnażania – chwasty nasienne i chwasty korzeniowe. 1. Chwasty nasienne - jak rozpoznać? Te chwasty kwitną zwykle latem i wytwarzają potem tysiące nasion. Nasiona mogą być roznoszone przez wiatr i zwierzęta i stać się plagą ogrodu kwiatowego albo wypielęgnowanego trawnika. Mało tego, mogą latami przelegiwać w glebie, aby w korzystnych warunkach wykiełkować i stać się nową rośliną. Chwasty nasienne są przeważnie jednoroczne, to znaczy jeśli w pierwszym roku uda się zwalczyć kwiaty i nasiona, to w następnym roku już się nie pojawią. Są w stanie bardzo szybko opanować teren. 2. Chwasty korzeniowe - gatunki Ich nazwa wskazuje na główną metodę rozmnażania, jako że rozprzestrzeniają się przeważnie poprzez podziemne rozłogi i tym podobne korzeniowe organy. Oczywiście wytwarzają też nasiona, które wspomagają ich ekspansję. Do najbardziej znanych chwastów korzeniowych należy perz, podagrycznik pospolity i skrzyp polny. Kiedy w ogrodzie pojawi się tego typu roślina, należy usunąć ją ze wszystkimi najmniejszymi korzeniami. Jeśli w ziemi pozostanie choćby kawałek korzenia, wkrótce rozwinie się z niego nowa roślina. Czy chwasty są zawsze szkodliwe? Panuje powszechne przekonanie, że rośliny określane jako chwasty są szkodliwe, niechciane i należy je jak najszybciej usunąć z ogrodu. A gdyby tak, na przekór powierzchownym opiniom, spojrzeć na nie łaskawszym okiem? Chyba niewiele osób zdaje sobie sprawę, jak wiele zalet mogą mieć zwykłe chwasty. Właściwości lecznicze chwastów. Wiele pospolitych chwastów posiada cenne właściwości lecznicze i szerokie zastosowanie w ziołolecznictwie. Należą do nich perz, pokrzywa, krwawnik, skrzyp polny, mniszek pospolity. Różnorodność biologiczna. Dziko rosnące rośliny tworzą idealne warunki do życia wielu gatunków owadów. Bioróżnorodność sprzyja utrzymaniu równowagi w środowisku, zapobiega powstawaniu gradacji szkodników. Względy estetyczne. Oczywiście, łan perzu albo gąszcz pokrzyw w ogrodzie nie robią dobrego wrażenia. Ale trudno byłoby przejść obojętnie obok kępki subtelnych chabrów, eleganckiego ostu albo delikatnej ostróżeczki polnej. Złote kwiaty mniszka na tle zielonej trawy, białoróżowe stokrotki albo białe kwiatostany krwawnika również mogą z powodzeniem konkurować z uznanymi roślinami kwiatowymi. Pod warunkiem, że taką szansę dostaną. Uprawy współrzędne. Niektóre chwasty wykazują pozytywny wpływ na warzywa. Na przykład pokrzywa wpływa korzystnie na pomidory i ziemniaki, a krwawnik podnosi odporność na choroby wielu warzyw. Rośliny wskaźnikowe. Chwasty mówią bardzo dużo o stanie i rodzaju gleby. Pokrzywa: gleba próchniczna i bogata w azot, fiołek polny: gleba zasadowa, fiołek trójbarwny: gleba kwaśna, koniczyna polna: gleba piaszczysta. Skrzyp polny w ogrodzie - chwast 2. Usuwanie chwastów przed założeniem ogrodu Przyroda nie zna pojęcia „chwast”, a leżącą od lat odłogiem ziemię porastają po prostu miejscowe, dobrze przystosowane do lokalnych warunków gatunki roślin. Jeśli na tej powierzchni mają być uprawiane warzywa i kwiaty, nie można pozwolić, aby przypadkowi osiedleńcy stanowili dla nich groźną konkurencję. Uprawne odmiany są przeważnie wrażliwe na zacienienie i mają określone wymagania glebowe. Chwasty ograniczają dostęp do światła, odbierają zapasy pożywienia i wody. Dlatego też przed założeniem ogrodu powierzchnia musi być odchwaszczona. Usunięcie dziko rosnących roślin można wykonać mechanicznie albo przy użyciu środków chemicznych. Jeżeli wybrana zostanie pracochłonna (ale ekologiczna) metoda odchwaszczenia bez użycia herbicydów, przyszły ogród trzeba najpierw głęboko spulchnić. Najlepiej jest przekopać glebę jesienią. Za pomocą wideł, które nie przecinają korzeni, należy wyciągnąć i wybrać korzenie w całości. Rozdrabnianie gleby wraz z korzeniami spowoduje, że chwasty korzeniowe zostaną mimo woli doskonale rozmnożone. Zamiast jednego egzemplarza na przykład perzu, z pociętych korzeni powstaną ich setki. Fińskie przysłowie mówi: „Dla człowieka szczęśliwego każdy chwast jest kwiatem, a dla cierpiącego - każdy kwiat to chwast”. Kiedy na wiosnę pojawią się młode chwasty, należy jak najprędzej usunąć je z korzeniami, aby nie zakwitły i nie wytworzyły nasion. Na przykład żółtlica drobnokwiatowa potrafi zakwitnąć już po czterech tygodniach po wykiełkowaniu. W ciągu jednego sezonu może wytworzyć nawet trzy pokolenia. Metodą, która niszczy wszystkie rośliny, jest użycie herbicydu. Opryskane rośliny należy usunąć po całkowitym ich uschnięciu. Trzeba uważać, aby przypadkowo nie zniszczyć rosnących w pobliżu krzewów i kwiatów. A poza tym warto pamiętać, że nie istnieje środek chemiczny nieszkodliwy dla środowiska. Mniszek lekarski - chwasty w ogrodzie 3. Usuwanie chwastów w ogrodzie: metody Kiedy pracowicie posadzone i pielęgnowane kwiaty zaczynają kwitnąć i można zacząć podziwiać efekty własnej pracy, pojawia się nowa skaza na idealnym obrazie: chwasty. Aby pozbyć się niepożądanych roślin, można zastosować różne metody: 1. Zwalczanie chwastów środkami domowymi Na wielu ogrodniczych forach i w sąsiedzkich rozmowach wymieniane są (prawdopodobnie najlepsze) domowe i naturalne środki do zwalczania chwastów. Ocet i sól stanowią tutaj alternatywę dla chemicznych niszczycieli chwastów – w końcu wykorzystuje się te substancje na co dzień w kuchni. Prawdę mówiąc, tam właśnie powinny pozostać. Sól i ocet wyrządzają w ogrodzie więcej szkody niż pożytku. Chwasty zwalczają tylko częściowo skutecznie, za to na długi czas zaszkodzą glebie (zakwaszenie, zasolenie, zmiana pH). Na takim podłożu wyrosną tylko najmocniejsze gatunki: chwasty. 2. Mechaniczne zwalczanie chwastów Im wcześniej usunie się chwasty razem z korzeniami, tym dłużej będzie trwał efekt. Pielenie (czy inaczej odchwaszanie ogrodu) należy wykonać koniecznie przed rozwojem nasion, a rośliny wrzucić do śmietnika. Wyniesione na kompostownik mogłyby tam przetrwać w postaci nasion. Metoda termiczna. Przy pomocy gorącej pary wodnej, gorącego powietrza albo płomienia gazowego wypala się rośliny. Najczęściej zabieg trzeba powtórzyć, ponieważ w glebie pozostały nieuszkodzone korzenie. Metoda biologiczna. Chwasty rozrastają się przede wszystkim na powierzchniach, które nie są pokryte innymi roślinami. Jeśli na trawniku pozostawi się latem nieco dłuższą trawę i zapewni jej optymalne warunki wzrostu, chwasty nie będą miały szans. Metoda naturalna. Dobrą drogą do zapobiegania rozrostowi chwastów jest ściółkowanie. Gruba warstwa ściółki z kory (ale też ze ściętej trawy, słomy albo kompostu) skutecznie hamuje rozprzestrzenianie się chwastów. Metoda chemiczna. Kiedy zawiodą metody „pokojowe”, pozostaje jeszcze w odwodzie broń chemiczna – herbicydy. Stosując środki chemiczne trzeba pamiętać o tym, że nie rozróżniają one „dobrych” i „złych” gatunków roślin. Usuwanie chwastów z trawnika 4. Chwasty na trawniku – jak się ich pozbyć? Przed założeniem trawnika można zastosować kontaktowe herbicydy nieselektywne. To znaczy takie, które niszczą wszystkie gatunki roślin. Na gotowym trawniku nie jest to już takie proste. Można co najwyżej wykorzystać selektywne środki na rośliny dwuliścienne, bezpieczne dla traw albo usuwać je ręcznie. Zapobieganiu chwastom na trawniku służy również właściwa pielęgnacja oraz zapewnienie optymalnych warunków dla wzrostu trawy. Pierwsza litera: wszystkie | 0-9 | A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z Według typu: wszystkie | przypisy autorskie | przypisy redaktorów Wolnych Lektur | przypisy redakcji źródła | przypisy tłumacza Według kwalifikatora: wszystkie | angielski, angielskie | arabski | architektura | astronomia | białoruski | biologia, biologiczny | bez liczby pojedynczej | botanika | chemiczny | chiński | czeski | dawne | ekonomiczny | fizyka | francuski | geografia, geograficzny | geologia | grecki | gwara, gwarowe | hebrajski | historia, historyczny | hiszpański | łacina, łacińskie | literacki, literatura | liczba mnoga | medyczne | mineralogia | mitologia | mitologia germańska | mitologia grecka | mitologia rzymska | muzyczny | nieodmienny | niemiecki | poetyckie | pogardliwe | portugalski | potocznie | przestarzałe | regionalne | religijny, religioznawstwo | rosyjski | rodzaj żeński | rzadki | staropolskie | teatralny | turecki | ukraiński | węgierski | włoski | wojskowy | żartobliwie | żeglarskie Według języka: wszystkie | English | français | Deutsch | lietuvių | polski Znaleziono 10045 przypisów. Как грустно, туманно кругом,Тосклив, безотраден мой путь,А прошлое кажется сном,Томит наболевшую грудь! Ямщик, не гони лошадей!Мне некуда больше спешить,Мне некого больше любить,Ямщик, не гони лошадей! Как жажду средь мрачных равнинИзмену забыть и любовь,Но память, мой злой властелин,Всё будит минувшее вновь! Всё было лишь ложь и обман…Прощай, и мечты и покой!А боль незакрывшихся ранОстанется вечно со мной! [przypis edytorski]κατὰ δύναμιν (gr.) — stosownie do zdolności, potencjału, możliwości. [przypis edytorski]κατ ' αναλογίαν (gr.) — przez analogię. [przypis edytorski]κατά τι, relative — względnie, w odniesieniu do czegoś. [przypis edytorski]κατ' εξοχήν (gr.) — w całym tego słowa znaczeniu. [przypis edytorski]κατ' εξοχην (gr.) — w większości, głównie; w pełnym tego słowa znaczeniu. [przypis edytorski]κατ' εξοχήν (gr.) — wybitnie, w całym tego słowa znaczeniu. [przypis edytorski]κέρδος ἔγωγε λέγω (gr.) — (sądzę, że) dla mnie jest zyskiem; por. Platon, Apologia Sokratesa, 40e. [przypis edytorski]κῶμος, „rozpustna biesiada” — komos (κῶμος) to w starożytnej Grecji wesoła procesja ze śpiewem, częsty element świąt na cześć Dionizosa, czyli pochód, a nie biesiada (uczta). [przypis edytorski]kądziel (daw.) — linia żeńska rodziny. [przypis edytorski]kądzielnik a. prządki — wiejskie spotkanie w jednym domu, podczas którego kobiety przędły, wyszywały, robiły na drutach itp.; młode dziewczyny zwykle zbierały się osobno, przychodzili tam także młodzi kawalerowie, korzystając z okazji do rozmów, żartów i zalotów. [przypis edytorski]kądziel — pęk lnu, konopi albo wełny przygotowanej do przędzenia, umocowany na przęślicy lub kołowrotku. [przypis edytorski]kądziel — pęk lnu, konopi lub wełny przygotowany do przędzenia. [przypis edytorski]kądziel — pęk włókien do przędzenia; najczęściej włókna lnu, konopii lub wełny, które następnie przędzie się, skręcając z nich nić. [przypis edytorski]kądziel — pęk włókien do przędzenia nici.. [przypis edytorski]kądziel — pęk włókien do przędzenia nici. [przypis edytorski]kądziel — pęk włókien do przędzenia. [przypis edytorski]kądziel — pęk włókien przygotowanych do przędzenia, daw. symbol płci żeńskiej. [przypis edytorski]kądziel — pęk włókien przygotowanych do przędzenia. [przypis edytorski]kądziel — pęk włókien z lnu, konopi lub wełny przygotowany do przędzenia nici. [przypis edytorski]kądziel — pęk włókna do przędzenia. [przypis edytorski]kądziel — pęk włókna, przygotowany do przędzenia. [przypis edytorski]kądziel — włókno przygotowane do przędzenia. [przypis edytorski]kądziołka — zdr. od kądziel: pęk włókien przygotowanych do przędzenia. [przypis edytorski]kąkol — chwast. [przypis edytorski]kąkol — chwast rosnący w zbożu. [przypis edytorski]kąkol — chwast zbożowy o purpurowych kwiatach i trujących nasionach. [przypis redakcyjny]kąkol — chwast zbożowy. [przypis edytorski]kąkol — gatunek goździka. [przypis edytorski]kąkol polny — jednoroczny chwast (z rodziny goździkowatych) o czerwonych kwiatach i trujących nasionach, rosnący głównie w zbożach. [przypis edytorski]Kálmán, Imre (1882–1953) — węgierski kompozytor operetkowy, przedstawiciel II operetki wiedeńskiej. [przypis edytorski]ką mačija — ką padeda, gelbsti. [przypis edytorski]Kâma — Kāmadeva, bóstwo hinduskie będące uosobieniem pożądania, szczególnie miłosnego; pojmowane, podobnie jak Eros w mit. gr., jako pierwotna, boska i stwórcza siła kosmosu. [przypis edytorski]kąpają się — dziś popr. forma: kąpią się. [przypis edytorski]kąpielówka — dziś: kąpielówki, strój do pływania. [przypis edytorski]Kąpielowy Przewodnik — książka Christophera Ansteya (1724–1802). [przypis edytorski]kąpiołka — zdrobnienie od „kąpiel”. [przypis edytorski]kąpiołka — zdrob. od kąpiel. [przypis edytorski]ką šviną — po šviną. [przypis redakcyjny]kątorze — dosłownie: ropucho. [przypis autorski]Ką Vilniuj tur ir Trakuos’ pasistatęs. — Trakai su dviem tvirtynėmis, iš kurių viena išstatyta ant ežero salos, buvo Kęstučio sostapile [sostapilė — pilis, kurioje buvo valdovo sostas. red. WL.], o paskiaus buveine Vytauto. [przypis autorski]ka a. kaj (gw.) — gdzie. [przypis edytorski]kaama — właśc. bawolec krowi, duży przeżuwacz z Afryki Śr. i Płd. o rogach w kształcie liry. [przypis edytorski]Kaas, Ludwig (1881–1952) — ksiądz katolicki, przewodniczący partii Centrum, przeciwnik nazizmu. Od 1933 r. na emigracji w Rzymie, współpracował przy powstaniu encykliki papieża Piusa XI Mit brennender Sorge odnoszącej się krytycznie do sytuacji Kościoła w III Rzeszy. [przypis edytorski]kabab (hebr.) — kebab, bliskowschodnia potrawa z pieczonego na rożnie mięsa, szaszłyk; w kuchni tureckiej: potrawa ze skrawków mięsa odkrawanych z baraniny na rożnie, podawanych z surówką. [przypis edytorski]kabak (ros. кабак) — karczma, spelunka. [przypis edytorski]Kabała Maszjat (właśc. Kabała maassit) — najwyższa część Kabały, ucząca za pomocą kombinowania liter i wyrazów cuda czynić i tajemnice odgadywać. Kabała Maszjat. [przypis autorski]Kabała — mistyczna doktryna judaistyczna, na której oparty był m. in. ruch chasydzki. [przypis edytorski]kabała — mistyczna nauka w judaizmie, powstała w średniowieczu; kabaliści stosowali w swych dociekaniach kombinacje liczb i liter, którym przypisywali głębsze znaczenie. Do Kabały rozumianej jako zbiór tekstów napisanych w duchu mistycyzmu zaliczają się: Zohar (Blask), Tefer jeciva (Księga Stworzenia) oraz Echachaim (Drzewo Życia). [przypis edytorski]kabała — mistyczna nauka w judaizmie, powstała w średniowieczu; kabaliści stosowali w swych dociekaniach kombinacje liczb i liter, którym przypisywali głębsze znaczenie. [przypis edytorski]Kabała — mistyczne księgi żydowskie, Zohar — Blask i Tefer jeciva — Księga Stworzenia, oraz Echachaim — Drzewo Życia. [przypis edytorski]Kabała — mistyczne księgi żydowskie: Zohar (tj. Blask) i Tefer jeciva (tj. Księga Stworzenia), oraz Echachaim (tj. Drzewo Życia). [przypis edytorski]kabała — mistyka, ezoteryka. [przypis edytorski]kabała — tu ogólnie: wróżba. [przypis edytorski]kabała — tu: problemy. [przypis edytorski]kabała — tu: wróżba. [przypis edytorski]kabała — tu: wróżba z kart. [przypis edytorski]kabała — tu: wróżby z kart. [przypis edytorski]kabała — tu: wróżenie z kart, z ręki, itp. [przypis edytorski]kabała — wróżba z kart tarota. [przypis redakcyjny]kabały (z hebr.) — tu: knowania, trudności. [przypis redakcyjny]kabalarka — kobieta umiejąca stawiać kabałę. [przypis edytorski]kabalarka — tu: wróżka. [przypis edytorski]kabalarka — wróżka tworząca swoje przepowiednie z użyciem symboliki pochodzącej z Kabały, systemu filozofii żydowskiej. [przypis edytorski]kabalista — znawca kabały. [przypis edytorski]kabalista — znawca Kabały, to jest mistycznej doktryny judaistycznej, na której oparty był m. in. ruch chasydzki. [przypis edytorski]kabalistyczne słowa — kabała: żydowska mistyczna filozofia religii w średniowieczu. Kabaliści stosowali w swych dociekaniach kombinacje liczb i liter, którym przypisywali głębsze znaczenie. [przypis redakcyjny]kabalistyczne słowo — kabała: żydowska mistyczna filozofia religii w średniowieczu. Kabaliści stosowali w swych dociekaniach kombinacje liczb i liter, którym przypisywali głębsze znaczenie. [przypis edytorski]kabalistyczny — tu: magiczny, zagadkowy. [przypis edytorski]kabanka (neol., z fr. cabane) — chatka. [przypis edytorski]kabanos — tu: kubańskie cygaro; od nazwy gatunku cygar Cabanos. [przypis edytorski]kaban (ukr.) — wieprz. [przypis edytorski]Kabaret szalony — wiersz ten napisany był jako ilustracja do obrazu K. Sichulskiego, zawieszonego w sali kawiarni Michalika. Obraz przedstawiał szaloną jazdę uczestników Zielonego Balonika na księżyc, gdzie wita ich mistrz Twardowski w kontuszu i przy szabli. Wiersz zawiera żartobliwe aluzje do uczestników pogoni oraz do krakowskich wydarzeń w zakresie kulturalno-artystycznym. [przypis redakcyjny]kabat (daw.) — krótki kaftan. [przypis edytorski]kabat (daw.) — kurtka, kaftan. [przypis edytorski]kabat (daw.) — płaszcz. [przypis edytorski]kabatek (starop.) — kaftanik, suknia spodnia. [przypis redakcyjny]kabatki rzeżą (starop.) — sukna przykrawać każą. [przypis redakcyjny]kabat — rodzaj surduta, ubranie robocze. [przypis edytorski]kabat (starop.) — kaftan. [przypis redakcyjny]kabat — surdut. [przypis edytorski]kabat — wcięta w pasie kurtka czerwona albo jasnobłękitna, z dwiema fałdami z tyłu, niekiedy naszywana. [przypis redakcyjny]kab (białorus.) — żeby, aby; oby, bodaj. [przypis edytorski]kab (białorus.) — żeby. [przypis edytorski]kabel — jednostka odległości stosowana w nawigacji, równa ok. 200 m. [przypis edytorski]kabel — jednostka odległości stosowana w nawigacji; tu: kabel amerykański równy ok. 220 m. [przypis edytorski]kabestan — wciągarka o bębnie ustawionym pionowo; urządzenie służące na statku do wciągania na pokład cum, łańcuchów kotwicznych, napinania lin itp. [przypis edytorski]Kab hetak czorci (białorus.) — żeby tak czarci. [przypis edytorski]kabinet — daw. mebel z otwieranym pulpitem i licznymi szufladkami. Miał formę małej, dwuczęściowej szafki. [przypis edytorski]kabintojas — mėžėjas. [przypis edytorski]Kabirowie (mit. gr.) — bóstwa płodności; uchodzili za zamieszkujących wewnątrz Ziemi; przedstawiani w postaci karłów, a określani jako „wielcy”. [przypis edytorski]Kabirowie (mit. litew.) — duchy podziemne. [Kabiróm — dziś popr. forma C. lm: Kabirom. Red. WL]. [przypis autorski]Kabirowie (mit.) — staroż. bóstwa, pochodzące zapewne z Azji Mniejszej, przez Greków czczone gł. na wyspie Lemnos i Samotrace; utożsamiane z karłowatymi synami egip. boga Ptaha. [przypis edytorski]Kabirowie — tajemnicze bóstwa fenickie, czczone i przez Greków; za czasów Goethego badacze mitologii nie byli w stanie ustalić ich liczby. [przypis edytorski]Kab jeho (białorus.) — bodaj go. [przypis edytorski]Kab jeho wołki zduszyły… (białorus.) — bodaj go wilki udusiły… [przypis edytorski]Kab jemu kości pokruciło… Kab jego paralusz naruszył — Bodaj mu kości pokręciło… Bodaj go paraliż naruszył. [przypis edytorski]kabłączasty (daw.) — krzywy, wygięty w kabłąk. [przypis edytorski]kabłąk — przedmiot zakrzywiony, wygięty w łuk. [przypis edytorski]kabłąk — tu: łuk. [przypis edytorski]

chwast zbożowy o purpurowych kwiatach